من پذیرفتم شکست خویش را  

                        پند های عقل دوراندیش را  

                                            من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل پر درد من دیوانه است 

                        می روم شاید فراموشت کنم 

                                                  با فراموشی هم آغوشت کنم

سر خود را مزن اینگونه به سنـــگ

دل دیوانه‌‌ی تنها ! دل تنــــگ !

منشین در پس این بهـــت گران

مدران جامــــه‌ی جان را مدران !

مکن ای خسته ، درین بغـــض درنگ

دل دیوانه‌ی تنها ، دل تنــــگ

زندگی مثل یک فنجان چای؛

    تلخ است

         وکنارش عشق است؛

مثل یک حبه ی قند؛

    زندگی را با عشق،

         نوش جان باید کرد!!!

          . درد دل خواهم گفت..............بی هیچ كلامی  

می خواهم زندگی ام را به پای ثانیه های با تو بودن بریزم٬

اما ثانیه ها هم در تپش لحظه ها مرده اند.

وقتی قاصدکها قدم به ایوان دلم می گذارند٬

عطر وجودت همه جا را پر می کند و دلم هوای تو را می کند.

یک روز سر به بیابان خواهم گذاشت

دیگر کسی نخواهد بود تا صدای دلتنگی ام را بشنود.

آن روز دیگر نه غصه خواهد بود و نه اشکی.

ما با هم سبز خواهیم شد در کویر عشق.

مـ ـا بهـ همـ ـ بدِهـــ ـکاریمـ

بَـ ـرای تَـ ـمامـِ دوسـ ـتت دارمـ هـ ـای نگفتـهـ ای کهـ

پٌشتــِ دـ یوار غـ ـرور بلعیدـ یمــ تـ ـا نِـشان دـَ هیمـ

مَـنطقـ ـیـ هَستیـ ـمـ . نـ ـه اِحسـ ـاسیـ

میـــــــ ـان دِلتَنگــــــی هایَــــــم باشــ ـــــــ تا فَراموشَـــ ـــت نَکُــــــنَم.......

تا بــــه یاد داشـــ ـــته باشَمَـــــت.....

تا بویَـــ ــــت را حِــس کُنَـــــــم....

تا بِــــــ ـدانَــــم که هَستـ ـــــی....

تَـــــــ ـمامِ دُنیـــ ــــام قَلبَــــمه....

دنیـــ ــــام باشــــ ـــه واسه تــ ـــــــو.....

تا بِدانــــ ـــی میانِ ثانیــــ ـــه هایِ دِلتَنگیـــــهامـــ تــــــو وجــــــ ــــود داریــــ ـــ....

فَــقَط تـــ ــــو.

می روم اما بدان یک سنگ هم خواهد شکست

آنچنان که تاروپود قلب من از هم گسست

می روم با زخم هایی مانده از یک سال سرد

آن همه برفی که آمد آشیانم را شکست

می روم امانگویی بی وفا بود و نماند

از هجوم سایه ها دیگر نگاهم خسته بود

راستی یادت بماند از گناه چشم تو

تاول غربت به روی باغ احساسم نشست

طرح ویران کردنم اما عجیب و ساده بود

روی جلد خاطراتم دست طوفان نقش بست

خدایا

از عشق امروزمان چیزی برای فردا کنار بگذار.

نگاهی ،

یادی ،

تصویری ،

خاطره ای

 برای هنگامی که فراموش خواهیم کرد

روزی چقدر عاشق بودیم

دوست داشت

آری، آغاز دوست داشتن است 

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیاندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

دوستت دارم به چشمانی كه رنگش رنگ شبهاست

به آن نازی كه در چشم تو پیداست

به لبخندی كه چون لبخند گلهاست

به رخسارت كه چون مهتاب زیباست

به گلهای بهار و عشق و هستی

به قرآنی كه او را می پرستی

قسم ای نازنین تا زنده هستم

تو را من دوست دارم....میپرستم

قصه از حنجره ایست که گره خورده به بغض

صحبت از خاطره ایست که نشسته لب حوض

یک طرف خاطره ها!
... 
یک طرف پنجره ها!

در همه آوازها! حرف آخر زیباست!

آخرین حرف تو چیست که به آن تکیه کنم؟

حرف من دیدن پرواز تو در فرداهاست

قطره؛ دلش دریا می خواست

خیلی وقت بود كه به خدا خواسته اش رو گفته بود

هر بار خدا می گفت : از قطره تا دریا راهیست طولانی، راهی از رنج و عشق و صبوری، هر

قطره را لیاقت دریا نیست!

قطره عبور كرد و گذشت

قطره پشت سر گذاشت

قطره ایستاد و منجمد شد

قطره روان شد و راه افتاد

قطره از دست داد و به آسمان رفت
 

و قطره؛ هر بار چیزی از رنج و عشق و صبوری آموخت
 

تا روزی كه خدا به او گفت : امروز روز توست، روز دریا شدن!

خدا قطره را به دریا رساند

قطره طعم دریا را چشید

طعم دریا شدن را


اما؛ روزی دیگر قطره به خدا گفت: از دریا بزرگ تر هم هست؟

خدا گفت : هست!

قطره گفت : پس من آن را می خواهم

بزرگ ترین را، و بی نهایت را !


پس خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت : اینجا بی نهایت است!

و آدم عاشق بود، دنبال كلمه ای می گشت تا عشق را درون آن بریزد

اما هیچ كلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت

آدم همه ی عشقش را درون یك قطره ریخت

قطره از قلب عاشق عبور كرد!

و وقتی كه قطره از چشم عاشق چكید. خدا گفت :

حالا تو بی نهایتی، زیرا كه عكس من در اشــك عــاشق است!

اینجا تویی در شعر من تنها تو مريم
   آری ببین من با تو هستم با تو مريم
      یادت نمی آید که گفتی عاشق هستی
        گفتی قسم بر آبی دریا تو مريم
 

         اکنون برای دیدنت شعری سرودم
      وقتی که امروزم تو و فردا تو مريم
    وقتی چو ابر آسمانی اشک میبارم
  در غربت چشم تو ای زیبا تو مريم
خوردم قسم بر رنگ آن دریای چشمت

بنگر که عاشق کیست هان من یا تو مريم
   با من بیا در گرمی انشای عشقم
     ای مطلع زیبای هر انشا تو مريم

رو ســـاحل ســـرخ دلـــت اســـم كســی رو حك نكـــن

به اینـــکه من دوســـت دارم حتـــی یه ذره شک نکـــن

بزار بهـــت گفـــته باشـــم که ماجــرای مــا و عشـــق

تقصیـــر چشمـــای تو بود ‌‌‌، وگـــرنه ما کجـــا و عشـــق ؟

رو ســــاحل ســــرخ دلــت اســـم كســی رو حـــك نكــن

قصـــــــــه های عاشقیم خواب شدند         بافــــــه های قلــــــب من چاک شدند

روزگـــــــار دلخوشــــــیم بربــــاد رفت         نامــــــه های عشـــق من در خـاک رفت